در بسیاری از اختلالات تحلیلبرنده بینایی، سلولهای عصبی شبکیه بهصورت غیرقابل بازگشت آسیب میبینند. از آنجا که این سلولها در انسان ظرفیت بسیار محدودی برای تکثیر و ترمیم دارند، پیامد نهایی اغلب به کاهش شدید و پیشرونده بینایی منجر میشود. درمانهای موجود عمدتاً ماهیت حمایتی داشته و تنها میتوانند سرعت پیشرفت بیماری یا شدت علائم را تا حدی کاهش دهند، نه آنکه بازسازی واقعی بافت عصبی شبکیه را رقم بزنند.
فعالسازی مصنوعی تخمک (Artificial Oocyte Activation; AOA) بهعنوان یکی از راهکارهای مؤثر برای غلبه بر شکست لقاح در روش تزریق اسپرم داخل سیتوپلاسمی(ICSI) شناخته میشود. با وجود کاربرد روبهافزایش این فناوری در مراکز درمان ناباروری، ارزیابی جامع پیامدهای بالینی و بهویژه وضعیت سلامت کودکان متولدشده از این روش، از منظر بالینی، اخلاقی و ایمنی درمانی اهمیتی ویژه دارد.
